"شهید بهشتی؛ پرچم‌دار عقلانیت انقلابی در برابر محافظه‌کاری منفعل"

به گزارش نسیم قاین؛ علی فرخنده طی یادداشت ارسالی به پایگاه خبری نسیم قاین نوشت: در روزگاری که گردوغبار تحریف بر چهره حقیقت می‌نشیند و هیاهوی سیاست گاه صدای حکمت را می‌پوشاند، بازگشت به اندیشه و سیره مردانی لازم است که انقلاب را نه با شعار، بلکه با خون‌دل و صبرِ مؤمنانه پاس داشتند. در میان این چهره‌ها، نام شهید آیت‌الله دکتر بهشتی همچون ستاره‌ای استوار بر آسمان انقلاب می‌درخشد؛ مردی که امام خمینی(ره) درباره‌ ایشان فرمودند: «بهشتی یک ملت بود» و رهبر شهید انقلاب او را «معمار اندیشه‌ورز نظام» خواندند.

شهید بهشتی از آن دست انسان‌هایی بود که انقلاب را تنها یک حادثه سیاسی نمی‌دید؛ انقلاب برای او یک مسیر تربیتی بود، راهی برای ساختن انسان‌هایی که بتوانند بار امانت الهی را بر دوش بکشند. او می‌دانست که هر تحول بزرگ، پیش از آنکه در خیابان‌ها رخ دهد، باید در جان‌ها اتفاق بیفتد. به همین دلیل، سال‌ها پیش از پیروزی انقلاب، در کلاس‌ها، جلسات تربیتی، گفت‌وگوهای فکری و حتی در سکوتِ تأمل‌های شبانه‌اش، مشغول ساختن «نسل مؤمنِ اندیشمند» بود.

بهشتی در سخت‌ترین روزهای انقلاب، آن‌گاه که تهمت‌ها، بی‌انصافی‌ها و فشارهای سیاسی بر او فرو می‌ریخت، نه از میدان گریخت و نه زبان به گلایه گشود. او همان بود که رهبر شهید انقلاب درباره‌اش گفتند: «بهشتی مظلوم زیست و مظلوم شهید شد.» مظلومیت او نه از ضعف، بلکه از بلندیِ قامتِ فکری‌اش بود؛ قامت‌هایی که همیشه پیش از آنکه فهمیده شوند، مورد هجوم قرار می‌گیرند.

شهید بهشتی در تبعیت از امام خمینی(ره)، نه مصلحت‌گراییِ منفعلانه داشت و نه تندرویِ بی‌حکمت. او همان «عقلانیت انقلابی» را نمایندگی می‌کرد که امام بارها بر آن تأکید داشتند؛ عقلانیتی که نه از حقیقت می‌گذرد و نه از مردم جدا می‌شود. رهبر شهید انقلاب نیز همین ویژگی را برجسته کرده‌اند: «بهشتی از آن شخصیت‌هایی بود که انقلاب را با فکر و منطق پیش برد.»

این همان نقطه‌ای است که او را در برابر محافظه‌کاری منفعل قرار می‌دهد؛ محافظه‌کاری‌ای که به نام عقلانیت، از هزینه‌دادن می‌گریزد و به نام مصلحت، حقیقت را قربانی می‌کند.

امروز که دشمنان انقلاب بیش از هر زمان دیگری بر تحریف تاریخ و تخریب چهره‌های اصیل تمرکز کرده‌اند، بازخوانی میراث شهید بهشتی یک ضرورت است.

بهشتی نه فقط یک شهید، بلکه یک «راه» است؛ راهی که از مدرسه حق می‌گذرد، از میدان مبارزه عبور می‌کند، از آتش تهمت‌ها نمی‌هراسد و در نهایت، به آرامش رضای الهی می‌رسد. راهی که اگر دوباره خوانده شود، می‌تواند بسیاری از گره‌های امروز را بگشاید.